Opna hovudmenyen

Bonitet er mål for skogens evne til å produsere trevyrkje. Boniteten vert inndelt i bonitetsklassar. Vanlegvis er produksjonsevna rekna etter middeltilveksten i eit skogbestand ved kulminasjonsalder.

Sidan det er ein sterk samanheng mellom bonitet og høgdevekst, vert alder og trehøgde bruka som inngangar i bonitetstabellane.

Norske bonitetssystemEndra

økonomisk kartverk deler ein skogsmarka inn i fire bonitetsklassar (S, H, M, L). I norsk skogbruk er det elles vanleg å bruke H40-systemet, for å vise boniteten. Bonitet 8 indikerer at overhøgda i bestandet vil vere 8 meter ved 40 års brysthøgdealder, det vil seie alderen målt 1,3 meter over bakken. Dei vanlegaste bonitetsklassane er

  • G6 og 8 - L (låg bonitet,[1] tilvekst minst 0,08 m³/daa/år[2])
  • G11 og 14 - M (middels bonitet, tilvekst minst 0,25 m³/daa/år)
  • G17 og 20 - H (høg bonitet, tilvekst minst 0,40 m³/daa/år)
  • G23 og 27 - S (super bonitet, tilvekst minst 0,70 m³/daa/år)

Forbokstav G (f.eks G17) vert bruka om gran, F om furu, B om Bjørk og S om Sitkagran.

Dersom ein vil rekne om brysthøgdealder til totalalder, legg ein til

  • 10 år for gran på G20, 8 år for furu på F20
  • 11 år for gran på G17, 9 år for furu på F17
  • 13 år for gran på G14, 10 år for furu på F14
  • 15 år for gran på G11, 12 år for furu på F11
  • 17 år for gran på G8, 15 år for furu på F8[3]

KjelderEndra

  1. *Skog og landskap
  2. Skatteetaten
  3. Handbok for planlegging i skogbruket, Landbruksforlaget 1987 ISBN 82-529-1139-0