Opna hovudmenyen
Douglas DC-1

Douglas DC-1 var eit passasjerfly laga av Douglas Aircraft Company i 1933. Det var den første modellen i den berømte DC-serien (Douglas Commercial) deira.

Historie og utviklingEndra

Utviklinga av desse flya kan førast tilbake til ei flyulukke i 1931 der den norskætta populære idrettshelten og fotballtrenaren Knute Rockne omkom. Etter denne ulukka med ein Fokker Trimotor frå TWA (Transcontinental and Western Air Inc.), seinare Trans World Airlines, som var forårsaka av vengebrot i trekonstuksjonen, avgjorde amerikanske flystyresmakter at alle passasjerfly frå no av skulle ha metallvenger. Eit anna krav var at flyet skulle kunna fly vidare viss éin motor fall ut. TWA kontakta fire flyfabrikker om bygging av eit tre-motors fly som kunne imøtekoma dei nye krava. Ein rekna den gongen med at eit fly måtte ha minst tre motorar for å kunna fly med éin motor ute av drift. Douglas Aircraft Company la fram eit forslag til eit to-motors fly i metall for 12 passasjerar. Flyet overskreid langt krava frå TWA. Det var lydisolert, hadde oppvarma cabin og var i stand til å gjennomføra flyging og ei kontrollert landing på éin motor.

Grunnleggjaren til fabrikken, Donald Douglas Sr., skal ha vore tvilande til å delta i utfordringa frå TWA, då han meinte at behovet for slike fly ville vera mindre enn dei 100 som var naudsynt for å dekka utviklingskostnadane.

Det vart berre produsert eit eksemplar av flyet, som vart namngjeve Douglas DC-1 (Douglas Commercial). Det flaug fyrste gong 1. juli 1933.

I løpet av eit halvt år demonstrerte prototypen sin overlegenhet i tilhøve til dei dengong mest brukte passasjerfly, dei nesten identiske Ford Trimotor og Fokker Trimotor. Flyet sette ny amerikansk rekord mellom []USA]]s aust- og vestkyst på 13 timar og fem minutt. I løpet av denne perioden gjennomførde flyet 200 testflyvninger. TWA aksepterte modellen i desember 1933 og plasserte ein ordre på 20 fly. Produksjonsserien vart namngjeven som Douglas DC-2. Produksjonsmodellen var noko større, med plass til 14 passasjerar, toalett og plass til purser.

Då testflyvningen for TWA var gjennomført, vart flyet lagt ut for sal. Den kjende industrimannen, filmskodespelaren og flyveren Howard Hughes, melda seg som kjøper. Han hadde planar om ei Jorda-rundt flyvning, noko som han òg gjennomførde, men med ein Lockheed L-14 Super Electra. Hughes selde flyet vidare til ein engelsk adelsmann, Viscount Forbes, Earl of Grandard. Ein ny passasjerinnredning vart montert og flyet registrert som G-AFIF, men etter kort tid vart det selt vidare til Línea Aéreas Postales Española (L.A.P.E.) i Spania i 1938 og registrert som EC-AGJ.

Flyet vart brukt av den republikanske regjeringa under Den spanske borgarkrigen Etter slutten tip åborgarkrigen vart det selt vidare til S.A.T.A. (Sociedad Aninima dei Transportes Aereos) med ny registrering EC-AAE og brukt i regulær ruteflyvning. Det havarerte under take-off på Málaga i 1940. Passasjerar og mannskap slapp frå ulukka, men flyet fekk så store skadar at det ikkje vart gjenoppbygga, fordi det ikkje var mogleg å få reservedelar til prototypen.


KjelderEndra

Referansar


LitteraturEndra

  • Francillon, René J. McDonnell Douglas Aircraft since 1920. London: Putnam, 1979. ISBN 0-370-00050-1.