Interjeksjonar blir mykje brukt i teikneseriar og vitseteikningar.

Interjeksjon (frå latin inter, 'mellom' og iacere, kasta), utropsord eller ropeord er ei ordklasse som består av ord som står heilt utanfor syntaksen, det vil seie utanfor setningsbygninga. Vi kan seie at interjeksjonane ikkje står i ei setning, men i staden for ei setning. Interjeksjonar blir heller ikkje bøygde. Fordi dei fyller same plassen som ei setning blir dei i skrift gjerne skilde ut med utropsteikn, punktum eller komma. Dei kan innehalda lydsamband som ein ikkje finn elles i språket (t.d. «ptroh!»).

Interjeksjonar kan brukast for å påkalla merksemd, helsa eller uttrykka sterke kjensler, som ved banning.

Døme på interjeksjonarEndra

I og med at interjeksjonar er utropsord er den lydhermande karakteren deira ofte vel så viktig som eit fastsett meiningsinnhald. Ei liste over interjeksjonar kan dermed aldri bli uttømmande.

Lydhermande ord (onomatopoetikon):

  • Bu!
  • Bæ!
  • Bø!
  • Ding-dang
  • Dunk-dunk
  • Gakk gakk
  • Hi-hi-hi
  • Hiss
  • Hu (huhuhu)
  • Klask!
  • Kling, klingeling
  • Klukk
  • Ko-ko
  • Kra
  • Kvakk
  • Kvirrevitt
  • Kykeliky
  • Pling!
  • Plask!
  • Pang!
  • Mø!
  • Ritsj
  • Voff!

Lokking og hypping

  • Hypp!
  • Fol, fola
  • Giss
  • Kille
  • Kiss-kiss-kiss
  • Ptroh!
  • Tiks
  • Tupp-tupp-tupp

Utrop:

Svar og helsingar:

  • Ja, jaha
  • Nei
  • Tja
  • Hei
  • Hallo
  • Hadet, ha det bra
  • Farvel
  • Adjø




Sjå ogEndra

KjelderEndra


  Denne språkartikkelen er ei spire. Du kan hjelpe Nynorsk Wikipedia gjennom å utvide han.