Nic Potter

britisk komponist og gitarist

Nic Potter (18. oktober 195116. januar 2013) var ein britisk bassist, komponist og målar, mest kjend som medlem av gruppa Van der Graaf Generator i 1970-åra.

Nic Potter
Nic Potter.jpg
Nic Potter i 2007
Fødd18. oktober 1951(1951-10-18)
FødestadWiltshire
Død16. januar 2013 (61 år)
DødsstadLondon
AliasMozart
OpphavStorbritannia
Aktiv1968–2013
InstrumentBassgitar, elektrisk gitar
Tilknytte artistarVan der Graaf Generator, Peter Hammill, The Misunderstood
Verka somBassist, komponist

BiografiEndra

Nic Potter var fødd i Wiltshire og slutta på skulen då han var 15 for å bli snikkar. Den eldre systera Sally, er ein kjend filmregissør.[1] 16 år gammal vart han med i The Misunderstood, samstundes med trommeslagaren Guy Evans, som kom med frå Van der Graaf Generator, som då hadde ein kort pause. Då Van der Graaf valte å kome saman att etter utgjevinga av The Aerosol Grey Machine, og den tidlegare bassisten Keith Ellis valte å gå til Juicy Lucy i staden for, tilrådde Evans Potter som erstattar.[2]:49

Potter vart først med på albumet The Least We Can Do Is Wave To Each Other, og spelte òg noko elektrisk gitar på eit par songar i tillegg til bass. Halvvegs gjennom innspelinga av det neste albumet, H to He, Who Am the Only One (1970), slutta han i gruppa. På resten av albumet spelte organisten Hugh Banton bass, og tok over basslinjene med basspedalar på konsertane deira.

Potter heldt kontakten med bandet, og i 1971 spelte han bass på det første soloalbumet til Peter Hammill, Fool's Mate, på albumet til Colin Scot', Colin Scot og med bandet Magna Carta. I 1970-åra spelte han òg med Jeff Beck, Chuck Berry, Rare Bird og Steve Swindells. I 1973 samarbeidde han på prosjektet The Long Hello. Han spelte bass på Peter Hammill-albumet Over (1977).

I 1977, då Hugh Banton og David Jackson slutta Van der Graaf Generator, vart Potter beden om å kome attende. Han spelte på både The Quiet Zone/The Pleasure Dome (1977) og det doble konsertalbumet Vital (1978). Han var derimot framleis ikkje komfortabel med dynamikken i bandet og skildra det som «stundom kjennes det som ei sky kjem ned - ei særs illevarslande kjensle»[3] Han vart særleg uroa på ein konsert i Annecy i Frankrike, der nokon hadde prøvd å utføre ein eksorisme medan bandet spelte på scenen, og måtte hjelpast attende garderoben.[3]

Gjennom 1980- og 1990-åra fortsette Potter å spele og turnere med Peter Hammill, mellom anna som bassist for The K-Group (1981–1985), og med The Tigers (1980) og Duncan Browne (1984). I 1983 starta han ein solokarriere, og gav ut fleire album med hovudsakleg elektronisk musikk. I 1985 produserte Potter og spelte bass på det posthume albumet Songs of Love and War av Duncan Browne. I 2008 publiserte Potter konsertalbumet Live in Italy, i lag med mange musikarar som David Jackson og Tony Pagliuca (Le Orme).

DiskografiEndra

SoloalbumEndra

  • Mountain Music (1983)
  • Sketches in Sound (1986)
  • Self Contained (1987)
  • Dreams in View 81–87 (1988)
  • The Blue Zone (1990)
  • The Blue Zone Party (1991)
  • New Europe-Rainbow Colours (1992)
  • Dreamworld (1997)
  • Live in Italy (2008)
  • All Contained (2009)

med The MisunderstoodEndra

  • Golden Glass (The Misunderstood) (1969)

med Van der Graaf GeneratorEndra

med Rare BirdEndra

  • Epic Forest (1972)
  • Somebody's Watching (1973)

med The TigersEndra

  • Savage Music (1980) [1]

med Peter HammillEndra

Andre samarbeidEndra

KjelderEndra

  1. «Profile : Sally Potter». London: The Guardian. 22 January 2013. Henta 9. juli 2017. 
  2. Christopulos, Jim; Smart, Phil (2005). Van der Graaf Generator – The Book. Phil and Jim publishers. ISBN 978-0955133701. 
  3. 3,0 3,1 David Cavanagh (2002). «Run for Your Lives!». Mojo. 

BakgrunnsstoffEndra